Nieuws is overal. En meestal is het slecht nieuws. Oorlog in Oekraïne en Gaza, aardbevingen die complete steden verwoesten, politieke schandalen die wereldwijd het vertrouwen in leiders ondermijnen. Sinds de digitale revolutie krijgen we het razendsnel voorgeschoteld, compleet met schokkende beelden en emotionele ooggetuigenverslagen.
De eerste keer dat ik echt besefte hoeveel impact dit had, was toen ik op de redactie van de Amigoe werkte. Als verantwoordelijke voor de sectie Buitenlands Nieuws begon mijn ochtend standaard met het doorspitten van de meest gruwelijke beelden van bomaanslagen, terroristische aanvallen en bloedige conflicten. Mijn taak was om de meest impactvolle foto uit te zoeken. Nog vóór mijn eerste slok koffie.
Het duurde niet lang voordat die beelden zich in mijn hoofd vastzetten. ’s Nachts lag ik wakker, achtervolgd door de ellende die ik dagelijks moest selecteren. Hoe meer ik ermee bezig was, hoe somberder mijn wereldbeeld werd.
Ik kreeg er letterlijk nachtmerries van.
Negatief nieuws verkoopt – maar willen we het nog?
De journalistiek draait al decennia om negativiteit. Niet omdat journalisten per se een hekel hebben aan blije mensen (de meesten toch niet), maar omdat negatief nieuws verkoopt. Mensen klikken nu eenmaal sneller op rampscenario’s dan op feel good-verhalen. Toch?
Dit heeft een naam: de negativiteitsbias. Ons brein is geprogrammeerd om meer aandacht te besteden aan negatieve informatie. Een overlevingsmechanisme dat ooit handig was, maar nu vooral zorgt voor angst, stress en machteloosheid.
We zien de gevolgen overal. Mensen haken massaal af van het nieuws. Er is zelfs een term voor: nieuwsontwijking. Uit onderzoek blijkt dat steeds meer mensen bewust nieuwssites vermijden omdat het simpelweg te veel wordt. En ik snap dat volledig.
Waarom ik zelf afhaakte
Tijdens de COVID-pandemie besefte ik pas écht wat die continue stroom van negatief nieuws met me deed. Mijn tijdlijn stond vol met doemscenario’s van virologen, complottheorieën en de nieuwste horrorvariant van het virus.
Op een gegeven moment dacht ik: waarom doe ik mezelf dit aan?
Dus ik trok de stekker eruit. Geen internationale nieuwssites meer. Geen pushmeldingen van de zoveelste crisis. Best gek voor een journalist, want nieuws volgen is letterlijk mijn vak. Maar weet je wat? Ik voelde me stukken beter.
En toen besefte ik iets: er is een ander soort journalistiek mogelijk.
Verhalen die verbinden, in plaats van verdelen
Ik besloot me te focussen op verhalen die hoop geven. Mensen die een negatieve situatie hebben omgebogen naar iets positiefs. Mensen die iets goeds doen voor hun gemeenschap. Mensen die verbinden in plaats van verdelen.
En wat bleek? Deze verhalen doen het beter dan het zoveelste schandaal of rampscenario. Mensen zijn media-moe. Ze willen niet langer de zoveelste crisis voorgeschoteld krijgen. Ze willen hoop, verbinding en inspiratie.
En dat is precies wat ik doe.
Wil jij ook verhalen laten schrijven die verbinden?
Als journalist, storyteller en contentmaker help ik media, merken en organisaties met het vertellen van authentieke, inspirerende en impactvolle verhalen. Of het nu gaat om:
✅ Journalistieke producties – Verhalen die diep graven en écht iets teweegbrengen.
✅ Videoproductie & documentaire – Menselijke verhalen in beeld gebracht.
✅ Podcastproductie – Audio storytelling die raakt.
✅ Contentcreatie – Strategische verhalen voor merken die impact willen maken.
Wil jij een verhaal laten schrijven dat verbindt in plaats van verdeelt? Laten we samenwerken!