Mijn kind is gehandicapt. Deel 2

Dit is verreweg de moeilijkste beslissing die ik ooit in mijn leven heb moeten nemen. Want hoe kun je hier nou tussen kiezen? Een gehandicapt kind op de wereld zetten, of na vijf maanden zwangerschap je kindje laten weghalen. Alleen maar omdat hij niet ‘volmaakt’ is? Het is geen pannenkoek waarvan je de eerste weggooit omdat hij niet gelukt is. Hij is verder gewoon gezond! Ik weet niet of ik boos ben dat ze mij die keuze überhaupt gegeven hebben. Maar ik had hem liever niet gehad. Dan had ik meteen het verwerkingsproces in kunnen gaan. Maar zo moeten beslissen over iemands leven. Hoe weet ik nou of ik de juiste keuze maak? Gaat hij het mij straks niet kwalijk nemen dat ik ervoor gekozen heb dat hij als gehandicapte moet leven? Ben ik egoïstisch als ik hem toch geboren laat worden?

Onderzoek en reflectie

Ik weet nog steeds niet of ik de juiste keuze gemaakt heb. Diep in mijn hart heb ik nooit getwijfeld en wist ik meteen dat dit voor mij geen reden was om de zwangerschap af te breken. Ik was na 5 maanden hem in mijn buik gedragen te hebben al zo aan hem gehecht geraakt. Maar ik vond toch dat ik het hem verschuldigd was. Ik zijn belang voor mijn eigen diep gekoesterde wens om dit kindje op de wereld te zetten, moest zetten en alle informatie die ik hierover kon vinden uit te zoeken, om te kijken of hij met deze handicap een waardig leven zou kunnen krijgen. Dus ben ik zijn aandoening gaan onderzoeken alsof het een onderwerp was waar ik een artikel over zou moeten schrijven. Ik vond online een Belgisch gezin met een kindje met dezelfde aandoening. Ik heb hen een bericht gestuurd en we hebben heel lang gechat over de aandoening, over verschillende soorten ‘behandelingen’ en wat voor invloed de handicap op zijn zoontje en het gezin heeft.

Rouwproces

Ondertussen ging ik ook een rouwproces in. Ik moest afscheid nemen van het beeld dat ik in mijn hoofd had gecreëerd, van een klein jongetje dat ‘s nachts vanuit zijn eigen bedje naar mijn bed zou lopen omdat hij in mijn bed wilde komen slapen. Een klein jongetje dat op dit prachtige eiland zou opgroeien op en om de zee. Die de zee in rent of een kleine surf boy dat op windsurfles zit. Dat is DE reden dat ik hier op Curaçao ben gaan wonen, omdat ik mijn kind(eren) wilde laten opgroeien op en om het water. Een droom die ik op dat moment voor mijn gevoel gedag moest zeggen, en moest invullen met een ander beeld. Een beeld van een kindje met een prothese die misschien niet al die dingen kan doen, of misschien wel. Maar niet meer vanzelfsprekend.

De realiteit van vandaag

Inmiddels is deze kleine baby alweer 16 maanden oud. Mijn lieve kleine Zayn. Na acht maanden is hij geopereerd, en is zijn lieve kleine voetje verwijderd. Inmiddels zit hij in het proces om een passende prothese te krijgen, zodat hij hopelijk heel snel kan gaan lopen.

Een moeder’s liefde

Ik zou mij geen leven zonder hem meer kunnen voorstellen. Ik heb een kind. Een gehandicapt kind. Ik vind dat die omschrijving nog steeds geen recht doet aan wie hij als persoon is. Want hij is niet ‘gehandicapt’. Hij is een super vrolijke, lieve, energieke en nieuwsgierige jongen, die misschien een fysieke beperking heeft. Maar hebben we allemaal niet onze eigen beperkingen? Niks kunnen zien zonder bril, je door het huidige schoolsysteem moeten worstelen met ADHD, opgroeien in een onveilige situatie, in armoede, in een huis met fysiek of seksueel geweld. Hebben we allemaal niet onze eigen uitdagingen in het leven die we moeten overwinnen, die ons zullen vormen tot de mensen die we uiteindelijk zullen zijn. Bij Zayn weten we op voorhand al wat een groot deel van zijn struggle zal worden. Voornamelijk leren omgaan met de reacties van andere mensen op zijn ‘handicap’. Bij andere kinderen is het niet of minder zichtbaar welke struggles ze zullen moeten overwinnen in het leven. Maar uitdagingen hebben we allemaal.

Ik heb dan ook geen gehandicapt kind. Ik heb een kind, met een fysieke uitdaging. En hij is awesome!