Wat als het droombeeld van een gezin te lang op zich laat wachten? Over kinderwens, tijdsdruk en de moed om een andere weg te kiezen
Toen ik 35 was en de pandemie begon, zat ik al een paar jaar in mijn eentje op de bank. Vrijgezel, met een grote kinderwens. Terwijl de wereld op slot ging, voelde ik vooral hoe mijn biologische klok steeds harder begon te tikken.
De jaren vlogen voorbij. En eerlijk? Ik begon me af te vragen: Wat als dat perfecte plaatje voor mij niet is weggelegd? Wat als die partner zich niet op tijd aandient? Wat zijn dan eigenlijk de opties, als je wel een kind wil, maar geen relatie hebt? En wat als je op een plek woont als Curaçao, waar sommige dingen net even anders geregeld zijn dan in Nederland?
Welke opties heb je dan eigenlijk?
Het is eerlijk gezegd nooit in mij opgekomen om mijn kinderwens te vervullen via een fertiliteitskliniek. Ik zou niet eens weten waar ik zou moeten beginnen. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar op dat moment leek een zwangerschap via een one night stand voor mij bereikbaarder dan IVF. Niet omdat ik dat een goed plan vond, maar omdat die drempel op de een of andere manier lager voelde dan het loslaten van mijn droom van een gezin en de stap naar een kliniek.
Maar goed, er zit natuurlijk een wereld tussen dat soort gedachten en ze daadwerkelijk uitvoeren. Dus ik bleef hopen. Op die ene ontmoeting. Op het begin van mijn love story. Dat alles alsnog op z’n plek zou vallen.
Twee jaar gingen voorbij, na de start van de pandemie, en toen de wereld weer een klein beetje openging, besloot ik dat het erop of eronder was. Het was nu of nooit. Ik zou het daten serieus gaan aanpakken. Het voelde als een laatste kans mijn op droombeeld. Ik was inmiddels 37, en in medische termen val je dan al onder het label ‘geriatrisch’ als je zwanger raakt. Alsof je al stokoud bent, tenminste volgens de medische wereld. Het geeft aan hoeveel haast je zou moeten hebben.
Niet gepland, wel gewenst
Dus ging ik daten. En net toen ik de hoop alweer begon los te laten, gebeurde het onverwachte: ik bleek zwanger. Van de man met wie ik aan het daten was. Absoluut niet gepland en allesbehalve passend in mijn ‘perfecte’ plaatje. Maar eerlijk? Ik voelde ook opluchting. De zoektocht en het eindeloze wachten waren voorbij. Geen ‘plan B’ meer, geen gepieker over alternatieve routes. Het lot had voor mij beslist.
Hoe weet je dat het tijd is?
Want wanneer besluit je: nu is het genoeg geweest met wachten? Wanneer geef je jezelf toestemming om het anders te doen. In je eentje?
In mijn omgeving zie ik steeds meer vrouwen van eind dertig worstelen met precies die vragen. De kinderwens is er. De klok tikt. En dat idyllische plaatje van een gezin met vader én moeder lijkt verder weg dan ooit.
Wat zijn dan je opties? Hoe maak je die keuze?
En hoe werkt dat eigenlijk op Curaçao, als je bijvoorbeeld IVF zou overwegen? Welke routes zijn er? Hoe toegankelijk is het?
In mijn eerste podcastaflevering…
van Wat niemand je vertelt… spreek ik met Sarah Volders.
Zij was 40 toen ze de keuze maakte om alleenstaande moeder te worden via IVF. We praten openhartig over haar twijfels, haar zoektocht, en de weg naar het moederschap, zonder partner, maar vol liefde en vastberadenheid.
📅 De aflevering verschijnt deze woensdag 27 augustus om 9.00 uur.
Ben je benieuwd naar haar verhaal — en misschien ook wel naar jouw eigen opties?
👉 Luister dan naar de eerste aflevering van mijn nieuwe podcast.